Kenmerken reis
Klimaat: Tijdens ons bezoek (half oktober begin november) zouden wij eigenlijk in het einde van de moesson moeten zitten, maar wij zaten er middenin. We misten op een haar na een typhoon die de stad Chennai (Madras) onder water zette, ontliepen overstromingen in Mysore en belandden midden in de noordwest-moesson die de westkust van India teisterde. Al deze regen werd gecompenseerd door de temperatuur; normaal ligt deze rond 33°C, maar tijdens de regenbuien was dit met 26 - 27 °C een stuk aangenamer.
Terrein: Tijdens deze reis eigenlijk nauwelijks van toepassing. Maar ik zal hier even het `terrein` van de Indiase steden beschrijven. Door de uitgelopen moesson hadden veel steden nog last van ondergelopen wegen en grote modderpoelen. Wat vooral lastig kon zijn is het verkeer, dat zoals gebruikelijk chaotisch was en grote hoeveelheden roet in de smalle straten pompte. Algemene regel is dat iedereen die een tempel of een tempel complex bezoekt zijn schoenen uittrekt.
Van dag tot dag: Hotel rondreis. `s Ochtends na het ontbijt de bus in en talloze tempels, natuurreservaten en steden bezocht. Weinig wandelingen, veel cultuur.
Lokale bevolking: Tijdens al mijn reizen ben ik nog niet zo`n prettig volk tegen gekomen. Ik heb talloze male handen geschud van mensen die alleen maar even gezellig een praatje met je wilden maken en wilden weten wat je van India vond. Ik heb mij ook `s avonds op straat geen enkele keer onveilig gevoeld .
Toeristen: Hoewel we veel toeristen verwacht hadden, viel dat toch flink mee. Het hoofdseizoen was nog niet begonnen, en India had nog veel last van de tsunami van december 2004. De meeste mensen die wij bij de toeristische attracties tegen kwamen waren de Indiers zelf.
Bijzonderheden: Eigenlijk teveel om op te noemen. De vreemde hoofdbewegingen die Indiers maken; zij kennen ons `ja` en `nee` niet en gebruiken als vervanging hoofdbewegingen waar je als westerling maar langzaam aan went. Verder viel mij de wanhoop van de mensen aan de door de Tsunami getroffen westkust op. Het toerisme is volledig ingestort. Mensen vroegen ons regelmatig met hoevelen we waren en hoe lang we van plan waren te blijven.
Het weer vandaag in Chennai (Madras), India: Click for Chennai (Madras), India Forecast
Naar de foto`s en gevolgde route:

Na de ontberingen die wij ondervonden in achtereenvolgens Kamchatka, noord Chili en oost Groenland vonden wij dat het tijd werd voor wat meer ontspanning, rust en cultuur. In eerste instantie hadden wij het plan om Laos te bezoeken, maar door onvoldoende belangstelling ging deze (groeps) reis niet door. Dus moesten wij in korte tijd een andere reis zien te vinden. En dat werd het zuiden van India. En die reis pakte leuk uit.

We arriveerden in de kustplaats Chennai. Er wonen ongeveer 8 miljoen mensen. Vroeger heette de stad Madras, en die naam heeft zij waarschijnlijk gekregen door de Portugezen. In 1996 heeft zij haar originele naam weer terug gekregen. Zoals veel Indiase steden kent Chennai geen echt duidelijk herkenbaar centrum en heeft het geen hoogbouw. Het enige dat hoog is zijn de reklame-borden, die soms halve woonblokken aan het zicht onttrokken.

`s Avonds vertrokken we met de trein naar Mysore. Door aanhoudende regenval in het midden van het land was een brug ontzet en daar was een trein op vast gelopen. Als gevolg hiervan moest onze trein een flinke omweg maken, met als gevolg dat de reis in plaats van acht uur bijna 24 uur duurde. Op die manier zagen we gelukkig wel wat meer van India, maar we waren dat we in Mysore weer wat vaste grond onder de voeten kregen.

In Mysore was het slechte weer ook niet ongemerkt voorbij gegaan; grote delen van de stad waren ondergelopen geweest, en het water was bij onze aankomst nog maar amper verdwenen. Alleen de dierentuin en een vogelreservaat dat wij zouden bezoeken waren nog niet van de overlast verlost. We zochten het wat hogerop en gingen naar een tempel op de top van de Chamundi Hills. Later volgde een bezoek aan het grote paleis van Mysore (Amba Vilas) dat gebouwd is door de vroegere maharadja van de stad.

De volgende stop waren de Blue Mountains (lokale naam Nilgiris), waar we het nationale park Mudumalai bezochten. We zagen er glimpen van wilde olifanten, wilde zwijnen, witsenten en veel, heel veel herten. Vlakbij was een olifanten opvang tehuis, waar de dieren na een leven van hard werken in dienst van de mens van een ongestoorde oude dag konden genieten. De tijd dat deze dieren als werklui werden ingezet is in India nagenoeg voorbij. In Ooty konden we ons blootstellen aan wat aangenamere temperaturen. De plaats ligt op 2300 meter hoogte en werd door de Engelsen gebruikt om `zomers de hitte te ontlopen. Het landschap leek hier vreemd genoeg wel wat op dat van zuid Limburg.....

In Fort Cochin (Kochi) bezochten we op een regenachtige maar natuurlijk warme dag de lokale touristische attracties; de Chinese visnetten met hun bijzondere kantel construktie, het Mattancherry Palace en de St Francis kerk. De plaats is voortdurend in buitenlandse handen geweest; van 1503 tot 1663 door Portugal, gevolgd door Nederland. In 1814 werd het overgedragen aan de Engelsen.

Op- en rond het in 1895 ontstane Periyar stuwmeer gingen we op zoek naar de daar voorkomende tijgers, olifanten en vele vogels. We zagen alleen het Sambar paardhert (Cervus unicolor). Op de afgestorven boomstronken zaten verder heel veel vogels. Vlakbij het toeristenplaatsje Kovalam bezochten we markten van Trivandrum (officieël Thiruvananthapuram geheten) en de eeuwenoude Sri Padmanabhaswamy tempel.

De volgende stop was Madurai. Er wonen meer dan 1 miljoen mensen en de stad is ruim 2500 jaar oud. De hoofdatractie van die stad is de Meenakshi tempel met zijn vier ingangen. Die ingangen worden opgesierd door hoge torens, Gopurams geheten. De hoogste Gopuram is 60 meter hoog en was lange tijd de hoogste Gopuram van Azië. Een Gopuram is van onder tot boven versierd met beelden afkomstig uit de Hindu mythologie, en deze beelden zijn vaak minitieus geschilderd.

In Thanjavur bezochten we in de late middag de Brihadisvara tempel. Deze tempel, die op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staat, is duizend jaar oud en is geheel opgetrokken uit zandsteen. De centrale tempel genaamd de Periya Koil staat binnen een fort dat in de zestiende eeuw gebouwd is. De hoofdtoren van deze tempel is 70 meter hoog en heeft een bijzondere bouwgeschiedenis. Op de top van deze toren staat namelijk een kroon met een gewicht van 30 ton. Deze kroon is met behulp van een elf kilometer lange helling op de toren gereden.

De laatste dagen van de vakantie brachten we door aan de wesktust van zuid India. Her en der waren nog steeds de gevolgen merkbaar van de tsunami van december 2004; sommige mensen woonden nog in noodopvang en veel van de vissersboten die wij zagen waren gedoneerd door Duitse steden. Het toerisme was er volledig ingestort, en veel van de hotels aan de kust lagen er leeg en verlaten bij, met alleen een eenzame bewaker om de boel in de gaten te houden.

In Mamallapuram bezochten we de beroemde zee tempels. Deze tempels zijn tussen de zevende en negende eeuw gebouwd. Vooral mooi en beroemd zijn de Pancha Rathas. Dit zijn vijf tempels die ieder uit één stuk steen zijn opgebouwd. Ze zijn eeuwen geleden door het zand begraven en pas in de xx eeuw door de Engelsen ontdekt en opgegraven.