Kenmerken reis
Klimaat: Koel in de hoger gelegen gebieden (rond Maralal), en heet in de laagvlaktes. Vooral rond Lake Turkana was het heet (boven de 40°C !)
Terrein: We hebben in Kenya weinig gelopen. Logisch, want tussen de leeuwen en hyena`s loopt het niet zo ontspannen.
Van dag tot dag: Bustochten met korte uitstapjes en safari drives. Dit werd afgewisseld door bezoekjes aan stammen rond Maralal en Masai Mara.
Lokale bevolking: Kijk uit met het ongevraagd fotograferen van mensen, grote kans dat je een steen naar je kop gesmeten krijgt. Ik ben eens achtervolgd door een man met een onplezierig lang kapmes omdat hij m`n fototoestel op m`n buik zag hangen (ik had er niet mee gefotografeerd).
Toeristen: Zijn vooral in de natuurparken alom aanwezig. Mini-busjes rijden af en aan om de ene atractie na de andere te fotograferen.
Bijzonderheden: We kampeerden veelal `in het wild`. Een Kenyaanse wacht stond op wacht bij een kampvuur en hield zich door het kauwen van Quat wakker.
Het weer vandaag in Nairobi, Kenya: Click for Nairobi Jomo, Kenya Forecast
Naar de foto`s en gevolgde route:

De reis begon in Nairobi. We kwamen er aan op een zondag en moesten op deze dag gelijk naar een bank (die gelukkig open was) om aan onze broodnodige shillingen te komen. De hoofdstad was stil en verlaten. De reisleider had er bij ons al ingestampt dat je problemen krijgt bij het fotograferen van vlaggen, politie bureaus en foto`s van de president van Kenya. In elke ruimte in Kenya hing een foto van die vent aan de muur, dus je had al snel de kans om `m per ongeluk op de gevoelige plaat te zetten.

We vertrokken met een oude MAN-truck richting het noorden. Langs de wegen liepen veel mensen die ons in het voorbijgaan vrolijk lachend toezwaaiden. We maakten onze eerste `game drive` in een Japans mini-busje en zagen al snel leeuwen, giraffen en wrattenzwijnen aan onze lenzen voorbijtrekken. Ik had niet verwacht dat je tegelijkertijd zoveel dieren bij elkaar zou aantreffen. Vaak liepen zebra`s, giraffen en antilope`s op slechts enkele passen van elkaar door je beeld.

Richting Lake Turkana deed de oprukkende woestijn zich gelden. De temperatuur steeg snel naar boven de 40°C. Er lagen veel dode bomen langs de weg die het veranderde klimaat niet meer aankonden. De vulkaan Mt Kulal had rond het zuiden van het meer de bodem bedekt met lagen zwarte lava, afgewisseld door rode as en grote steenbrokken. Tussen de lavavelden stonden enkele kale bomen met onwaarschijnlijk lange doorns. Bij het meer deden we enkele vissersdorpjes aan. De mensen leefden in koepelvormige huisjes die zij gemaakt hadden van palmboombladeren. Deze palmbomen stonden bij een kleine oase die als een groene spetter tegen de oever van Lake Turkana gesmeten was. Het meer zelf is veel te zout om als voedingsbron voor planten en bomen te dienen.

Toen we weer naar het zuiden afzakten en we in hoger gelegen gebieden terecht kwamen werd het aanmerkelijk frisser. Ingepakt in trui en sweater stonden we te genieten van `World`s View`; het enorme dal van de Grote Slenk. Het landschap rondom ons was na het bezoek aan het hete noorden onwaarschijnlijk groen. Diep in de slenk konden we zoute meertjes zien liggen en er was door de zinderende hitte bijna geen leven mogelijk. Over enkele tientallen miljoenen jaren zal de zee al deze zoute meertjes aan elkaar rijgen tot een langgestrekte binnenzee, want op dit punt wordt het Africa-continent langzaam maar zeker uit elkaar getrokken.

In Maralal waren we getuige van een dans die opgevoerd werd door de plaatselijke dorpelingen. Het was allemaal wel erg toeristisch, maar mooi om naar te kijken en vooral te luisteren. Onze Kenyaanse chauffeur vond het allemaal maar niets, en keek ernaar met een blik zoals wij naar een in vol ornaat uitgedoste Volendamse in klederdracht zouden kijken.

Na Maralal volgde het bezoek aan enkele meertjes die rijk waren aan flamingo`s en nijlpaarden. Vooral de nijlpaarden waren indrukwekkend. Zij kwamen `s avonds de kampeerplaats in wandelen om daar tussen de tenten te gaan grazen. En hoewel deze dieren een paar ton wegen kon je ze niet horen lopen. Ze schuifelden heel stilletjes tussen de tenten en aten gras. Lantarens mochten wij niet gebruiken; ze zouden wel eens kunnen schrikken en per ongeluk een tentje onder de voet lopen...

Tegen het einde van de vakantie volgden weer enkele `game drives` rond het Masai Mara park. Maar na drie weken wilde dieren word je een beetje safari-moe en we werden een beetje bleu van al dat natuurschoon. De laatste dagen van de vakantie sleten we in een hotel niet ver van de kustplaats Mombassa.