Kenmerken reis
Klimaat: We liepen hoofdzakelijk tussen de 4000 en 4500 meter hoogte. Bijgevolg waren de nachten koud (-10°tot -15°C) en de dagen tot 15°C. De intense zonnestraling maakte echter dat het warmer aanvoelde. Er was weinig wind en als er bewolking was, was dat alleen aan het einde van de middag.
Terrein: Het terrein was over het algemeen vlak, met zo af en toe een klim van 150 tot 250 meter. De begroeiing bestond uit grassen en cactussen en zo af en toe wat boompjes. Zand kon het lopen soms wat moeilijk maken.
Van dag tot dag: We wandelden per dag ongeveer 5 tot 8 uur. De bagage werd vervoerd met trucks en zelf liepen we met dagrugzakken. Eten werd door ons zelf klaargemaakt in de groepstent.
Lokale bevolking: Is vriendelijk. Zeker op de hoogvlakte komen vrij weinig toeristen (wij hebben ze in ieder geval niet gezien), en men is altijd blij verrast een stel wandelende gringo`s tegen het lijf te lopen.
Toeristen: Zijn we tijdens de trek niet tegen gekomen. Op de vaste punten zoals El Tatio en de Parinacota komen wel dagjesmensen, maar die zijn na een paar uur weer vertrokken.
Bijzonderheden: Geen bijzonder zware reis, hoewel de hoogte altijd wel parten blijft spelen. Er is in de reis een goede acclimatisatie periode ingebakken, en niemand heeft last van hoogteziekte gehad.
Het weer vandaag in Arica, Chili: Click for Arica, Chile Forecast
Naar de foto`s en gevolgde route:

Vanwege onze reis van vorig jaar (zie Kamchatka) hadden wij dit jaar de wens naar een land te gaan dat verstoken was van de twee grootste plagen die ons in Kamchatka teisterden, te weten muggen en struiken. En dan kom je al snel uit bij een woestijnklimaat. Nu wil het toeval dat HT-Wandelreizen een acht jaar oude reis uit de mottenballen had gehaald. Het betrof een reis door de Atacama woestijn in het noorden van Chili. De reis is er destijds uit gehaald wegens onvoldoende belangstelling, en dat is geheel onterecht want het is een prachtig gebied.

We kwamen begin september aan op het vliegveld van Santiago. Het was koud want het voorjaar moest hier nog op gang komen (Santiago ligt onder de evenaar), en de bomen waren nog kaal. Na een dag in de hoofdstad gingen we met het vliegtuig een eind naar het noorden en landden we in Calama. Calama is een mijnstad en heeft een van de grootste open ertsmijnen ter wereld. Je kan een excursie boeken waarbij je de mijnen kan bezichtigen. We deden inkopen in een van de mega-supermarkten van Calama en gingen daarna verder landinwaarts.

In de Maanvallei (2500 m) zetten we in een stevige stofstorm onze tenten op. Het komt niet veel voor dat het hier zo waait, maar staat er eenmaal wind, dan kan deze een paar dagen aanhouden. Gelukkig hield die van ons het na een paar uur voor gezien. We stonden in een mooie droge rivierbedding. De modder in de bedding was door de zon gedroogd en door het alom aanwezige zout tot een beton-achtige materie veranderd waar je geen tentharing in kon krijgen. (foto) We maakten een mooie wandeling in het gebied en overnachtten in het mooie dorpje San Pedro.

Via een tocht langs een flamingo park en twee mooie meertjes kwamen we bij de geisers van El Tatio terecht. De tocht erheen is mooi en we maken veel fotostops onderweg. We kamperen op een parkeerplaats vlak naast de hete bronnen op 4320 meter hoogte. Er staan eigenlijk geen echte geisers maar wel een grote hoeveelheid stomende en borrelende bronnen. Hoewel het hier toeristisch is, is er geen mens; de meeste toeristen komen bij zonsopgang (ca 7 uur) en zitten daarvoor vier uur in de bus. `s Nachts wordt het hier flink koud, toen we in alle vroegte opstonden om de zon boven de stomende bronnen te zien opkomen was het -16°C. In de schemer komen de eerste busjes met toeristen aan, maar die zoeken eerst het andere eind van het park op en zijn amper te zien.

We reden via de kustweg verder naar het noorden. Het landschap is kaal en doods. Vele honderden kilometers lang groeit er geen sprietje. We passeerden zo af en toe een diepe rivierbedding waaruit het groen uitbundig explodeert.

De volgende dag reden we door naar het dorpje Quebe waar we begonnen met de trekking. We wandelden van dorp naar dorp, terwijl de auto`s de bagage vervoeren. Soms zetten we de tenten op in een van de schaarse dorpjes die we passeren, en soms slapen we tussen het hoge gras en de cactussen. De dorpjes zijn vrijwel uitgestorven, zo af en toe zie je er wat oude gebogen mannetjes en dito vrouwtjes door de straten scharrelen. Ze kijken ons verbaasd aan. Kennelijk komen hier nooit toeristen.

Het landschap is prachtig. In de verte zien we een rokende vulkaan die elke dag dichterbij komt. Als we de berg gepasseerd zijn komt de volgende al bijna in zicht. Onderweg passeerden we een grote vlakte dat door een beekje wordt bevloeit. Hier werden honderden Lama`s en Alpaca`s gehouden die op de vlakte lopen te grazen. Wie zagen hier vlakbij een vulkaan (Co de Quimsachata) die als je goed kijkt gele zwavelpluimen uitstoot.

Na het beklimmen van een col van 4750 meter worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht over het zoutmeer Salar de Surire en de besneeuwde vulkanen die daarachter liggen. We dalen af naar het zoutmeer en lopen langs de `oevers`. Onderweg passeren we enkele mooie beekjes waarin kleine zwarte kikkertjes zitten. We kamperen aan de oevers van het zoutmeer en zien bij zonsopkomst de flamingo`s door het water scharrelen.

Naarmate de dagen vorderen komt de eindbestemming (de Parinacota vulkaan) steeds meer in zicht. Hij steekt z`n besneeuwde top zo af en toe over een berghelling uit. Als we het meer bereiken waaraan de Parinacota ligt breekt er een kort sneeuwbuitje los. We trekken voor het eerst deze vakantie de regenjassen aan, maar na een paar spetjes houdt de bui het voor gezien. We kamperen op een `echte` camping bij een mooi uitzicht op de vulkaan. Langzaamaan trekken de wolken weg en wordt de schoonheid van de Parinacota onthuld. De spiegeling ervan in het water is bij het avondlicht onvergetelijk (foto). Na een mooie tocht langs de Parinacota rijden we terug naar het havenstadje Arica alwaar we na een dag slenteren met onze bruine koppen in het vliegtuig huiswaarts stappen.